ଅଭୁଲା ଅତୀତ

ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ବସ୍ତିଆ

   

ବରଷା ଋତୁର ଗଭୀର ରାତିରେ

    ତୁମ କଥା ମନେ ପଡେ 

ଭୁଲିବି ଭୁଲିବି ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ 

     ମାନସ ପଟକୁ ଗଡେ ।

ରୂପର ରୂପସୀ ମୋମନ ମାନସୀ 

    ମୋ ସ୍ଵପ୍ନ ନାୟିକା ତୁମ୍ଭେ 

କହି ପାରୁନାହିଁ ସହି ପାରୁନାହିଁ 

    ରହି ପାରୁ ନାହିଁ ଦମ୍ଭେ । 

ଅତୀତ କଥା ଭାବିଭାବି ମୁହିଁ 

    ବର୍ତ୍ତମାନ ଚାଲିଯାଏ 

କାହିଁକି କେଜାଣି ତୁମ କଥା ସଦା

    ମନେ ମୋର ପଡୁ ଥାଏ ।

ମନ ଆକାଶରୁ ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ 

    ଲିଭେନାହିଁ ତୁମ ଛବି 

ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜଳି ଚାଲିଛି ମୁଁ 

    ତୁମ କଥା ଭାବି ଭାବି ।

 

ଏ ଗଭୀର ରାତି ମୋ ହୃଦୟ ତଳେ 

    ସ୍ମୁତିକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି 

ଲେଖି ଚାଲିଛି ମୁଁ ମୋ ପ୍ରେମ କବିତା 

    ପାରୁନାହିଁ କେବେ ଭୁଲି ।

   ରାଉରକେଲା