ଦେହ ଆଉ ମନ
ବାଲାଜି ସେଠୀ
ଦେହ ଆଉ ମନ ଦୁହେଁ ଯେ ଅଭିନ୍ନ
ନଖକୁ ଯେମିତି ମାଂସ
ଲାଗିଲେ ଏକେ କୁ ବାଧଇ ଆରେକୁ
ଆବେଗ ତାର ଭଗ୍ନାଂଶ ।
ଶୁଣିଦେଲେ ପୁଣ ପ୍ରୀତି ସମ୍ଭାଷଣ
ପୁଲକିତ ହୁଏ ମନ
ସେହି ପୁଲକରେ ଦେହେ ଖେଳିଯାଏ
ଅଫୁରନ୍ତ ଶିହରଣ ।
କ୍ଷିପ୍ରତର ଅତି ମନ ଅଶ୍ୱ ଗତି
କାମନାର ନାହିଁ ଅନ୍ତ
ଦେହ ରଥ ସ୍ଥୂଳ ହୋଇବ ସଫଳ
ମନ ଥିଲେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ।
ସ୍ଥୂଳ ଶରୀରର ପରିଚୟ ସାର
ବରଜି ସ୍ଵଭାଵ କ୍ରୁର
ଦୟା,କ୍ଷମା,ପ୍ରେମ ଆବେଗାନୁପମ
ମାନବିକ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ।
ମନର ବିକାର କ୍ଷୀଣେ ଏ ଶରୀର
ଲୁଣଖିଆ ହାଣ୍ଡି ସମ
ବିବେକ ରହିତ ଅକାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ
ନିନ୍ଦି ବସୁଥିବ କର୍ମ ।
ବିବିଶୁଦ୍ଧ ଭାବ କଳ୍ପନାରେ ଥିବ
ମାନସ ରଖି ପବିତ୍ର
ଗଙ୍ଗା ପରି ଶୁଦ୍ଧ ନିଶ୍ଚୟ ହୋଇବ
ରକ୍ତ ମାଂସ ଧାରୀ ଗାତ୍ର ।
ଚିତ୍ରକୋଣ୍ଡା, ମାଲକାନଗିରି
