ମାଆ

 

 ଦିଲ୍ଲୀପ କୁମାର ନନ୍ଦୀ

 

ସାତସିଆଁ ତା’ଲୁଗା କାନିରେ

ଯେତେବେଳେ ମୋ’ମୁହଁ ପୋଛିଦିଏ

ମତେ ଲାଗେ କେଉଁ ଏକ ମଖମଲ

କନା ଠାରୁ ଆହୁରି ମୁଲାୟମ

ଅତର ବୋଳା ରୁମାଲ ପରିକା।।

 

ତା ମଇଳା ହାତରେ ଯେତେବେଳେ ମୋ ମଥା ସାଉଁଳେଇ ଦିଏ

ସତେ ଯେମିତି ଲାଗେ ଚ଼ାମର ଠାରୁ

ଆହୁରି କୋମଳ।।

 

ଘର ବାରି କାମ କରି କରି

ଥକି ପଡ଼ିଥିଲେ ବି କେବେ ମୁଁ

ଦେଖିନି ତା’ମୁହଁରେ ବିଷାଦର ତିଳେ

ମାତ୍ର ଚିହ୍ନ।।

 

ଆପଣା ଭୋକିଲା ଉଦର କଥା

କେବେ ସେ ଭାବିନାହିଁ

କ୍ଷୁଧାରେ ଆଉଟି ପାଉଟି ହୋଇ

ନିଜେ ମଧ୍ୟ,

ମୋ’ପେଟ ଉଣ୍ଡାଳିଛି ସିଏ।।

 

ଦୁଃଖର ଦରିଆ ଭିତରେ ନିଜେ

ବୁଡ଼ି, ମୋ ଓଠର ହସର ପ୍ରତିକ୍ଷାରେ ଦିବା ରାତ୍ରି,

ଅପେକ୍ଷାରତ ଆଖି ଯୁଗଳ ଥକି ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ସେ

ଘୁମେଇ ପଡ଼ିନାହିଁ ମୁଁ ନିଦରେ

ନ ଶୋଇଲା ଯାଏ।।

 

ତା’ଶରୀରର ବ୍ୟଥାକୁ ସେ ଭୃକ୍ଷେପ ନକରି ରାତି ରାତି ମୋ ପାଇଁ ଉଜାଗର ରହିଛି।।

 

କେବେ କେବେ ପରବ ତିହାରରେ

ନୂଆ ଶାଢ଼ୀ ଗୋଟେ ପିନ୍ଧି ଥିଲେବି

ସେଥିକୁ ନ ଦେଖି ମୋ ଝାଳୁଆ ଦେହକୁ ପୋଛି ଦେଇଛି।।

 

ଖାଲି ପାଦରେ ନିଜେ ଚ଼ାଲି ସଞ୍ଚିଥିବା

ପଇସାରେ ମୋ ପାଇଁ ଚଟି କିଣି ଦେଇଛି।।

 

ତା’ବାତ୍ସଲ୍ୟ ମମତାର ବନ୍ଧନରେ

ବାନ୍ଧି ରଖିଥିବା ନାରୀଟି,

ଆଉ କେହି ନୁହେଁ ସେ

ମୋ’ମାଆ।

କାଏମା, ଧର୍ମଶାଳା, ଯାଜପୁର