ବୟସର ଅପରାହ୍ନେ
ଦେଇ ଦେଇ ଛାଇ ବୟସ ବଢିଲା
ଚାହିଁଛି ସେ ଥୁଣ୍ଟା ହୋଇ ,
ପାଖରେ ତାହାର ଆହାଃ କହିବାକୁ
ଜଣେ ହେଲେ କେହି ନାହିଁ ।
ସ୍ବାର୍ଥ ଜର୍ଜରିତ ଚେତନା ବିହୀନ
ମିଛ ମାୟା ଭବ ଭୁଇଁ ,
ଲୁଚି ଲୁଚି ଏଠି କାନ୍ଦିବାଟା ସାର
ସ୍ମୃତି ଦର୍ପଣକୁ ଚାହିଁ ।
ଦିନେ ଥିଲା ସିଏ ସଭିଙ୍କ ନିମନ୍ତେ
ଭରସାର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ,
କାହାକୁ ବି କେବେ ନିରାଶ କରିନି
ହୃଦୟ ତା ସପ୍ତସିନ୍ଧୁ ।
ତ୍ୟାଗରେ ନିହିତ ଅପାର ଆନନ୍ଦ
ସେହି ତା ଜୀବନ ଧର୍ମ,
ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ପୁଣି ଜଳିଛି ନିରତ
ତଥାପି ଭୁଲିନି କର୍ମ ।
କେତେ ଯେ ଜୀବନ ତା ବିଶାଳ ବକ୍ଷେ
ବସି ବସି ରାତିଦିନ ,
ଦେଖୁଥିଲେ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭବିଷ୍ୟ
ଶକ୍ତ କରୁଥିଲେ ମନ ।
ଯେଉଁମାନେ ସବୁ ଆଶରାକୁ ତା’ର
ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ ଦିନେ,
ଅସହାୟ ଦେଖି ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ
ବୟସର ଅପରାହ୍ନେ ।
କାହାକୁ କହିବ କିଏ ବା ଶୁଣିବ
ତା’ ଜୀବନ ଅନୁଭୁତି ,
ନିଜକୁ ନିଜେ ସେ ପଚାରୁଛି ଖାଲି
ଏଇ କି ସଂସାର ପ୍ରୀତି ?
ପ୍ରତାପ କୁମାର ପଣ୍ଡା
ରାଉରକେଲା
