ବୟସର ଅପରାହ୍ନେ

ଦେଇ ଦେଇ ଛାଇ ବୟସ ବଢିଲା 

ଚାହିଁଛି ସେ ଥୁଣ୍ଟା ହୋଇ ,

ପାଖରେ ତାହାର ଆହାଃ କହିବାକୁ 

ଜଣେ ହେଲେ କେହି ନାହିଁ ।

ସ୍ବାର୍ଥ ଜର୍ଜରିତ ଚେତନା ବିହୀନ

ମିଛ ମାୟା ଭବ ଭୁଇଁ ,

ଲୁଚି ଲୁଚି ଏଠି କାନ୍ଦିବାଟା ସାର 

ସ୍ମୃତି ଦର୍ପଣକୁ ଚାହିଁ ।

ଦିନେ ଥିଲା ସିଏ ସଭିଙ୍କ ନିମନ୍ତେ

ଭରସାର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ,

କାହାକୁ ବି କେବେ ନିରାଶ କରିନି 

ହୃଦୟ ତା ସପ୍ତସିନ୍ଧୁ ।

ତ୍ୟାଗରେ ନିହିତ ଅପାର ଆନନ୍ଦ

ସେହି ତା ଜୀବନ ଧର୍ମ,

ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ପୁଣି ଜଳିଛି ନିରତ 

ତଥାପି ଭୁଲିନି କର୍ମ ।

କେତେ ଯେ ଜୀବନ ତା ବିଶାଳ ବକ୍ଷେ

ବସି ବସି ରାତିଦିନ ,

ଦେଖୁଥିଲେ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭବିଷ୍ୟ 

ଶକ୍ତ କରୁଥିଲେ ମନ ।

ଯେଉଁମାନେ ସବୁ ଆଶରାକୁ ତା’ର

ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ ଦିନେ,

ଅସହାୟ ଦେଖି ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ

ବୟସର ଅପରାହ୍ନେ ।

କାହାକୁ କହିବ କିଏ ବା ଶୁଣିବ 

ତା’ ଜୀବନ ଅନୁଭୁତି ,

ନିଜକୁ ନିଜେ ସେ ପଚାରୁଛି ଖାଲି

ଏଇ କି ସଂସାର ପ୍ରୀତି ?

ପ୍ରତାପ କୁମାର ପଣ୍ଡା

ରାଉରକେଲା