ଦୁଃଖ ଘୁଞ୍ଚିଯିବ ମୋର

 

  ନନ୍ଦିନୀ ରାଉତ

ତୁମ ବାହୁତଳେ ଆଶ୍ରା ନେଇଥିଲି

     ତୁମେ ମହାବାହୁ ବୋଲି

ସେଥିପାଇଁ କିବା ରାଗରଖି ମୋତେ

    ଦୁଖାନଳେ ଦେଲ ଠେଲି।1।

ବଡ଼ ପ୍ରଭୁବୋଲି ଭରଷା ମୁଁ କଲି

    ସେ ପାଇଁ କିବା ରାଗିଲ

ଭାବକୁ ନିକଟ ଅଭାବକୁ ଦୂର

    ମୋତେ କିଆଁ ପର କଲ।2।

ଏତେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଚକାଆଖି ଥାଇ

     ଦୁଃଖ ନ ପାରୁଛ ଦେଖି

କୁହ ତେବେ ପ୍ରଭୁ କିଏସେ ଡାକିବ

    କେଉଁ ବିଶ୍ୱାସକୁ ରଖି।3।

ପତିତପାବନ ବାନା ଉଡାଉଛ

     ପତିତ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ

କେଡେ ପାତକି ମୁଁ ଯେତେ ବି ଡାକିଲେ

    ମୋ ଦୁଃଖ ଶୁଣିଲ ନାହିଁ।4।

ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ ଆଉ ଏ ଜୀବନ ମୋର

    ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ ଏ ସଂସାର

ତୁମରି ପାଦରେ ଆଶ୍ରା ଟିକେ ଦିଅ

     ମୋକ୍ଷ ହେବ ପ୍ରାଣ ମୋର।5।

ମାୟା ସଂସାର ରେ ବାୟା କରାଇଲ

     ମୁହିଁ ତ ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲି

ଯେବେଠୁଁ ଜାଣିଲି ତୁମକୁ ପ୍ରଭୁ ହେ

    ତୁମର ଶରଣ ନେଲି।6।

ରାଗ ରୋଷ ଆଉ ଅଭିମାନ ଥିଲେ

    ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦିଅ

ଅବୁଝା ଦୁଃଖିନୀ କନ୍ୟା ମୁଁ ତୁମର

    ମୋତେତ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ।7।