” ସ୍ରୋତ”
ଶ୍ଯାମା ପ୍ରସାଦ୍ ବୋଷ୍
ସ୍ରୋତ ଅନୁକୁଳେ ଭାସେ ଭବ ଜଳେ
ପ୍ରତିକୂଳେ ଆଶା ରଖି
ହେଲେ ପ୍ରତିକୂଳ ହଜିଲା ଅତୀତ
ସ୍ମୃତି ରେ ରହିଛି ଲାଖି ।
ସମୟ ର ସ୍ରୋତେ ଏ ଜୀବନ ସତେ
କୁଟା ଖିଅ ଟିଏ ପରି
ଭାସେ ଅବିରତ ଅସହାୟ ସେତ
ଦିନ ଯାଉଥାଏ ସରି ।
ବୟସ ର ସ୍ରୋତେ ଆୟୁଷ ସରଇ
ଜୀବନ ସୋପାନ ଦେଇ
ଶିଶୁ ,କିଶୋର ଓ ଯୁବା ,ବୃଦ୍ଧା ବସ୍ଥା
ସମୟ ଆସଇ ନେଇ ।
ସ୍ରୋତ ବିପରୀତେ ପ୍ରତିକୂଳ ଗତେ
ଫେରିବାକୁ ଚାହେଁ ମନ
ଥରେ ବହିଗଲେ ଆଉ କି ଲେଉଟେ
ଝୁରଇ ପରାଣ ଧନ ।
ଯୁଗ ପରେ ଯୁଗ ସମୟ ର ସ୍ରୋତେ
ହୋଇଥାଏ ଧାବମାନ
ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ ମାସ ପରେ ମାସ
ଦିନ ପରେ ଦିନ ମାନ ।
ସମୟ ର ସ୍ରୋତ ବହେ ଏହି ମତ
ବିଧିର ବିଧାନ ସେତ
ବର୍ତ୍ତମାନ ନିତ୍ଯ ହୁଅଇ ଅତୀତ
ସମୟ ର ସ୍ରୋତ ଏତ ।
ଉଚ୍ଚ ରୁ ନିଚ୍ଚ କୁ ଜଳ ସ୍ରୋତ ଯେହ୍ନେ
ବହୁଥାଏ ଅବିରତ
ଝରଣା ନଦୀରେ ନଦୀ ସାଗରରେ
ହୋଇଯାଏ ସମାହିତ ।
ଜଳ ସ୍ରୋତ ପରି ବାୟୁ ସ୍ରୋତ ଯେବେ
ଦ୍ରୃତ ବେଗଗାମୀ ହୁଏ
ବାତ୍ଯା ରୂପ ଧରି ପ୍ରଳୟ ରଚଇ
ତାଣ୍ଡବ ର ସୀମା ଛୁଏଁ ।
ବାୟୁ ର ସ୍ରୋତରେ ଶବ୍ଦ ତରଙ୍ଗରେ
ଦୂରୁ ବହୁଦୂରୁ କଥା
ଭାସି ଆସିଥାଏ ମୁଖ ଦରପଣେ
ଏତ ବିଜ୍ଞାନର ଗାଥା ।
ଭାବନା ର ସ୍ରୋତେ ଭାବ ଅବିରତେ
ଶବ୍ଦ ପୁଞ୍ଜ ସାଉଁଟଇ
ଭାବ ପ୍ରକାଶରେ ଶବ୍ଦର ସମ୍ଭାରେ
କାବ୍ୟ କବିତା ରଚଇ ।
ଗଳ୍ପ , ପ୍ରବନ୍ଧ ବା କବିତା ର ସୃଷ୍ଟି
ଭାବନା ସ୍ରୋତ ରୁ ଝରି
କବି ଲେଖକ ର ଭାବ ପ୍ରକାଶଇ
ଚିର ସ୍ରୋତସ୍ବିନୀ ପରି ।
ଭାବନା ର ସ୍ରୋତେ କବି ଅବିରତେ
ଭାବେ ଅନୁଭବ କରି
କବିତାର ସ୍ରୋତେ କବି ଅନୁଗତେ
ଶବ୍ଦ ର ସମ୍ଭାର ଭରି ।
ସ୍ରୋତ ସର୍ବପୋରୀ ସ୍ବରୂପ କୁ ଧରି
ସମୟ କୁ ଅନୁସରୀ
ସ୍ରୋତ ଗତି କରି ନିୟମ କୁ ଧରି
ବହିଯାଏ ଅସୁମାରୀ ।
ଶ୍ଯାମା ପ୍ରସାଦ୍ ବୋଷ୍
ଗ୍ରାମ :- ବେଗୁନିଁଆ , ମଲ୍ଲୀକ୍ ସାହି
ପୋଷ୍ଟ :- ଗୋପ୍ , ଜିଲ୍ଲା :- ପୁରୀ
