ସାଥୀ

ରାଗ-(ଭୈରବୀ )

 

ମଣିଷ ଜୀବନେ ଜନମ କାଳରୁ

     ଆବଶ୍ୟକ ସାଥୀଟିଏ

ସାଥୀବିନା ଲାଗେ ପ୍ରାଣ ଅକାରଣ

     ଭଲବାଟେ ନିଏ ଯିଏ

     ଜୀବନର ଆଖିସିଏ

ଏମିତିକା ସାଙ୍ଗ ମିଳିଗଲେ ଥରେ

       ମନ ରସାମୃତ ପିଏ |1|

 

ଭାଇ ବନ୍ଧୁକହ ପିତାମାତା କହ

      ସାଙ୍ଗସାଥୀ ମାର୍ଗେ ଥାଏ

ଜୀବନେ ମରଣେ ହାତ ସରିବାକୁ

     ହସିହସି ଚାଲିଥାଏ

     କାନ୍ଦୁଥିଲେ ହାଏ ହାଏ

ସାଥୀର ଆଖିରୁ ନିରନ୍ତର ଲୁହ

      ଧାରଧାର ବହି ଯାଏ |2|

 

କାମିନୀ କାଞ୍ଚନ କେତେ ଦିନ ରହେ

      କିରିକିରି ହସିଥାଏ

ପିତା ମାତା ଭାବ ବଂଚିଥିବା ଯାଏ

      ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହୋଇଥାଏ

      ଜୀବନ ଯେ’ଯାଏ ଥାଏ

ପାଖରେ ସମ୍ପଦ ଆସି, ଆସେ ନାହିଁ

     ଅନ୍ତଃକାଳେ ଚାଲିଯାଏ |3|]

 

ଜୀବନର ପଥେ ପଥେ ରହେସାଥୀ

      ଭଲମନ୍ଦ ବୁଝିଥାଏ

ସମୟଟା ସିନା ଏକାଦିବ୍ୟ ସାଥୀ

       ତା ‘ରଥରେ ଧରିଥାଏ

      ନ ଛାଡଇ ବାଟେହାଏ

ପଥେ ଜଗି,ଗଜି ନ ଥାଏ ଜୀବକୁ 

       ପ୍ରଭୁ ପରି ସାଥି ହାଏ |4!

 

ପ୍ରଭୂପରି କେହି ସାରାମର୍ତ୍ତେ ନାହିଁ

      ଜୀବନର ସାଥୀଟିଏ

ତାକୁ ଆଶ୍ରାକଲେ ପାଇବୁ ମୁକତି

, ବୈକୁଣ୍ଠର ସାଥୀସିଏ

     ବିପଦେ କୋଳେଇ ନିଏ

ଶ୍ମଶାନର ମୁଠେ ଅନ୍ତିମ ପାଉଁଶ

         ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଦରିନିଏ |5!

ଶ୍ରୀ ବିଦ୍ୟାଧର ମହାନ୍ତ,

ତମ୍ବାହରା,

କେନ୍ଦୁଝର, ତା26|03|2022