ଲୁହ
ଲତା ବେହେରା
ଜୀବନରେ ଯେବେ ଆସିଯାଏ ଦୁଃଖ
ଝରି ଯାଏ ଆଖି ଲୁହ
ବଞ୍ଚି ରହିବାଟା ଦୁର୍ବିସହ ଲାଗେ
ବଢି ଯାଏ ଛାତି କୋହ ।
ଅଶାନ୍ତିର ବହ୍ନି ହୁତୁ ହୁତୁ ଜଳେ
ପଥ ହୁଏ କଣ୍ଟକିତ
ସେ କଣ୍ଟାରେ ପାଦ ରଖି ଚାଲୁ ଥାଏ
ଝରି ଯାଏ ଲୁହ ରକ୍ତ ।
ଅଶୁମାରୀ ଆଶା ଆଶାରେ ଯେ ରହେ
ଆସେରେ ତୋଫାନ ଝଡ
ଭଙ୍ଗି ଦେଇଥାଏ କ୍ଷଣିକରେ ସିଏ
ଆଶ୍ରୟର ଶେଷ ନୀଡ ।
ଶେଷ ଭରସାଟି ତୁଟି ଯାଏ ଯେବେ
ଝରି ଯାଏ ଲୁହ ଧାର
ଦିଗ ହଜା ହେଇ ଘୂରି ବୁଲୁଥାଏ
ନା ହୁଏ ସିଏ କାହାର ?
ସବୁ ପ୍ରଣୀଙ୍କର ଆଖିରେ ଯେ ଥାଏ
ଅସରନ୍ତି ଏଇ ଲୁହ
ଗୋମାତା ଆଖିର ଝରୁ ଥିବା ଲୁହ
ଦେଖିନ କି ଭାଇ କୁହ ?
ଶିଶୁ ଠାରୁ ପୁଣି ବୃଦ୍ଧ ପରିଯନ୍ତେ
ଆଖିରେ ଯେ ଲୁହ ଥାଏ
ହୃଦୟକୁ ଯେବେ ବାଧି ଯାଇଥାଏ
ଲୁହ ଆପେ ଝରି ଯାଏ ।
ଦୁଃଖ ବେଳେ ଯଦି ଆପଣାର ଲୋକ
ସାମନାକୁ ଆସି ଯାଏ
ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଲୁହ ନା କୋହକୁ
ରୋକି ପାରିଥାଏ କିଏ ?
ହସ ଯେବେ ଓଠେ ଦେଇ ପାରୁ ନାହଁ
ଲୁହ କେବେ ଦିଅ ନାହିଁ
ସାମାନ୍ୟ ଭାବନି ସେ ଆଖି ଲୁହକୁ
ସବୁ ସୁଖ ନିଏ ଧୋଇ ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଆଖି ଲୁହରେ ଯେ ଶେଷ
ହେଇଥିଲା କୁରୁବଂଶ
ମାତା ସୀତାଙ୍କର ଆଖିର ଲୁହରେ
ଲଙ୍କାପୁର ହେଲା ଧ୍ୱଂସ ।
ନାରୀର ଆଖିର ଟୋପେ ଟୋପେ ଲୁହ
ହେଇଯାଏ ସ୍ରୋତସ୍ୱନୀ
ସେଇ ସ୍ରୋତସ୍ୱନୀ କା ବୋଲ ମାନେନି
ବାଦ୍ କେହି ପଡନ୍ତିନି ।
ମାଆ ବସୁନ୍ଧରା ଆଖିର ଲୁହକୁ
ସହିଲେନି ନାରାୟଣ
ଅବତାର ନେଇ ଏ ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ପୁରରେ
ଧର୍ମକୁ କଲେ ସ୍ଥାପନ ।
ଅଢେଇ ଦିନିଆ ଏଇତ ଜୀବନ
କି ଅବା ଭରସା ତାକୁ
ଯେତିକି ବଞ୍ଚିଛେ ଖୁସିରେ ବଞ୍ଚିବା
ଖୁସି ଯେ ଦେବା ଅନ୍ୟକୁ ।
ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ
ଲତା ବେହେରା
ଜକା, ଢେଙ୍କାନାଳ
