ନିରିମାଖି ଝିଅ 

       

           କବିତା ଦାଶ 

ଆଖିରେ ଆଖିଏ ସପନକୁ ମାଖି

     କୁଆଁର ପୁନେଇଁ ଆସିଛି ଆଜି

ସାଥୀ ସଙ୍ଗାତଏ ପୁଚି ଖେଳୁଛନ୍ତି 

       ପୁନେଇଁ ରାତିର ଜୋଛନେ ଭିଜି ।

ଚାରି ଚାରି ଭାଇ ଥାଇବି ତ ସିଏ 

       ଦଲାଲ୍ ହାତରେ ହେଉଛି ବିକି 

ନିରିମଖି ଝିଅ ଯାଏ ଦୂର ହୋଇ 

      ଆଖିର ଲୁହ କୁ ଆଖିରେ ଜାକି ।

ଗରିବ ଘରେ ତା ଜନମିବା ପାପ 

       ଝିଅ ହେବା ପୁଣି ଆହୁରି ବୋଝ 

ଛାଡ଼ି ଗାଆଁ ଭୂଇଁ ଯାଏ ବହୁ ଦୂର 

        ମେଣ୍ଟେଇବ କାହା ମନର ଭୋକ ।

କେଡ଼େ ସରାଗରେ ପୂଜିଥିଲା ଚାନ୍ଦ

      ଉପାସରେ ଚାନ୍ଦ ବେଳକୁ ଚାହିଁ 

ମନରେ କଳନା କରିଥିଲା କେତେ 

     ଚାନ୍ଦ ପରି ବର ପାଇବା ପାଇଁ ।

ମାଗି ନ ଥିଲା ସେ ସରଗର ଚାନ୍ଦ 

        ମାଗି ଥିଲା ସିଏ ଚାଖଣ୍ଡେ ଜାଗା 

ଦି ଓଳି ଦି ମୁଠା ଖାଇବାକୁ ଭାତ 

     ପିନ୍ଧିବା ପାଇଁକି ଖଣ୍ଡିଏ ଲୁଗା ।

 ଗୁମୁରି ଗୁମୁରି କାନ୍ଦୁଥିଲା କେତେ 

       ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ କୋଳରେ ବସି 

ଛେଳି ଜଗୁଥିଲା ବିଲେ ଖଟୁଥିଲା 

      ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଟିକେ ଦିଅଇ ହସି ।

ସେଦିନ କୁଆଁର ପୁନେଇଁ ରାତିରେ 

       ଲିଭିଯାଇ ଥିଲା ତା ଓଠୁ ହସ 

ଭାଉଜ ମାନେ ତା ପେଡ଼ି କୁ ସଜାଇ 

     କହୁଥିଲେ ଝିଅ ଝଅଟ ଆସ ।

ବଉଳବେଣୀ ର ଗୀତ ଶୁଭୁଥିଲା 

       ହସ ରୋଳ ସହ ଗାଆଁ ଦାଣ୍ଡରେ 

ଆକାଶରେ ଚାନ୍ଦ ଫୁଟି ହସୁଥିଲା 

      ଝିଅ ଯାଉଥିଲା ଦରିଆ ପାରେ ।

    ନିରାକାରପୁର    ଖୋର୍ଦ୍ଧା