ସାଥୀ ବିନା ଶ୍ରାବଣ

ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ବସ୍ତିଆ

  

    ଝିପି ଝିପି ବର୍ଷା ହେଲେ 

ମନେପଡେ ସାଥୀ କଥା ମୋର 

    ବର୍ଷାରେ ଭିଜେଇ ସିଏ 

 ସରାଗରେ ଧରି ମୋର କର ।

    ଅଧା ବାଟୁ ଚାଲିଗଲା 

 ଛାଡ଼ିଦେଇ ସିଏ ମୋର ହାତ

    ଆଉ ଏ ଶ୍ରାବଣ ମାସେ 

 ମନ ମୋର ଗାଉ ନାହିଁ ଗୀତ ।

   ପୁଅ ବୋହୂ ଝିଅ ଜୋଇଁ

ନାତି ନାତୁଣୀ ଦେଲେ ଯେତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା 

    ମନେ ପଡିଗଲେ ସାଥୀ 

ଆଖି ଲୁହ ମାନେ ନାହିଁ ବାଧା ।

    ସାଥୀ ସିନା ପାଶେ ଥିଲେ 

     ସବୁ ବର୍ଷା ଲାଗଇ ମଧୁର  

     ଆକାଶରେ ମେଘ ଦେଖି 

     ନାଚି ଯାଏ ମନର ମୟୂର ।

     ସାଥୀ ସାଥେ ଭିଜୁ ଥିଲେ 

   ଦେହ ଥଣ୍ତା ମନ ଲାଗେ ଉଷ୍ମ 

      ଜଣା ପଡ଼େ ନାହିଁ କିଛି 

  କିବା ଶୀତ ଆଉ କିବା ଗ୍ରୀଷ୍ମ ।

      ଶ୍ରାବଣଟା ମୂଲ୍ୟ ହୀନ 

  ମୋ ଲାଗି ସାଥୀ ନାହିଁ ଯେଣୁ

      ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଯାଇ ଅଛି 

କେଉଁ କାଳୁ ମୋ ମନର ବେଣୁ ।

ରାଉରକେଲା