ଗାନ୍ଧିଜୀଙ୍କ ଇପସିତ ଭାରତ

ଗାନ୍ଧୀ ହେ! ତୁମେ ଫେରିଆସ ଫେରିଆସ 

ଦେଖିଯାଅ ବାରେ ନେତ୍ରେ,

କି ଥିଲା ଭାରତ କି ହୋଇଛି ଆଜ

ଜ୍ଵାଳା ତ ଲିଭୁନି ଗାତ୍ରେ।।

ତୁମେ ସତ୍ୟର ଗାଥା ଗାଉଥିଲ 

ପୁଣି ଗୀତାର ବାଣୀକୁ କହୁଥିଲ,

ସତ୍ୟ ଅହିଂସାକୁ ଅସ୍ତ୍ର କରି ତୁମେ

ଦୁର୍ଦ୍ଧଷ ଜାତିକୁ ତଡି ଦେଲ।।

ଇରମ ମାଟିବି ଗାଏ ଗାଥା ଏବେ

ଲୁଣ ମରା କାମ କରିଥିଲ ,

ସାହସିକତାର ମଶାଲ ଜଳାଇ 

ଆଶାର ଆଲୋକ ଦେଖାଇଲ।।

ଚରଖାରେ ସୂତା କାଟୁଥିଲ ,

ଖଦଡ଼ ପିନ୍ଧାକୁ ଶିଖାଇଲ,

ସାବରବତୀର ଆଶ୍ରମରେ ତୁମେ

ସାଧନାର ମଞ୍ଜି ବୁଣି ଦେଲ।।

ମହାପୁରଷଙ୍କ ତପୋଭୂମି ଆଜି

ମଦର ବନ୍ୟାରେ ଖେଳେ ହୋରି

ମାନବିକତା ତ ଯାଇଛି ପାଶରୁ,

ସ୍ବାର୍ଥପର ପଣ ଗଲା ଘାରି।।

ତୁମ ସପନ ହଜିଛି ଆଜ

କେତେ ଆଶା ନେଇ ଦେଖୁଥିଲ ତୁମେ

ଗଢ଼ିବାକୁ ରାମରାଜ୍ୟ।।

ସ୍ବପ୍ନ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ବୁକୁ ଫାଟିଯାଏ,

ଦେଖି ଏ ନଗ୍ନ ଚିତ୍ର,

କାଳର କରାଳ ବିଭୀଷିକା ତଳେ,

ଲୋଟୁଛି ଭାରତ ଗାତ୍ର।।

ପବିତ୍ରତା ଆଜି ପାଲଟିଛି ସ୍ବପ୍ନ , ଧୂଳିକଣା ଅପବିତ୍ର।

ଏଇ ମହାନ୍ ଦେଶର ନାୟକ,

ସ୍ମୃତି ହୋଇ ତୁମେ ରହିଯାଅ ପଛେ

ଅନ୍ଧାରରେ ହୁଅ ଆଲୋକ।।

ପଦଧୂଳି ତୁମ ପାଇବା ପାଇଁକି

ନତକରୁ ଆମ ମସ୍ତକ।।

    ଚିତ୍ରା ରାଣୀ ପାତ୍ର

   

     ବାଲେଶ୍ଵର