= ପଖାଳ =
ସରୋଜିନୀ ପତି
କି ସୁନ୍ଦର ଆହା ଓଡିଆଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ
ନାହିଁ ଯେ ତା’ର ଉପମା ।
ପ୍ରଧାନ ଖାଦ୍ୟ ରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଣ
ପଖାଳ ନାମ ମହିମା ।
ପଖାଳ କଂସାରେ ମନ ଶାନ୍ତି ରହେ
ସବୁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଠାରୁ ଭିନ୍ନ।
ଆବାଳବୃଦ୍ଧ ବନିତା ସଭିଙ୍କର
ପଖାଳ ଅଟେ ଜୀବନ।
ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଙ୍କ ଗର୍ଵ ଗୌରବ ର
ପଖାଳ ଆମ ଗାରିମା ।
ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ରେ ପରା
ପରମ୍ପରା ର ମହିମା ।
ଟଙ୍କ ତୋରାଣି କୁ ପିଇବା ନିମନ୍ତେ
ଲାଗି ରହେ ଭିଡା ଭିଡି ।
ପଖାଳ କଂସାରେ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ
ଚୈଷଠି ବ୍ୟଞ୍ଜନ ଵାଢି।
ନୈବେଦ୍ୟ କରି ହିନ୍ଦୁ ପରମ୍ପରା କୁ
ସଂସ୍କୃତି ଆମର ପୁରୀ ।
ଧନୀ ହେଉ କିମ୍ବା ଗରିଵ ହେଉ ସେ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖାଦ୍ୟ ରୂପ ଧରି ।
ବାଡି ବାଇଗଣ,ବାଡି କଞ୍ଚା ଲଙ୍କା,
ଆଳୁ ଆମ୍ଵୁଲ କୁ ଦଳି ।
କଂସା ଏ ‘ପଖାଳ ପେଟ ଭରି ଖାଇ
ବ୍ୟକ୍ତି ଗତ କାର୍ଯ୍ୟ ଚଳି ।
ଚାଷୀ ବାପୁଡ଼ା ର କ୍ଷେତ୍ର କାମ ପାଇଁ
ପଖାଳ କଂସାଏ ଖାଇ ।
ମନ ଆନନ୍ଦରେ ଵଳଦ ଜୁଆଳି କୁ
ଯୋଖି ଵିଲ କାମେ ଯାଇ।
ଉଷୁନା କିବା ଅରୁଆ ଚାଉଳରେ
ଭାତ ରାନ୍ଧି ପଖଳା ଏ ।
ସେହି ପଖାଳ କୁ ଭିନ୍ନ ଶ୍ରେଣୀ ରେ ଯେ
ପଖାଳ କରିଣ ଖାଏ ।
ଅରୁଆ ପଖାଳ ଲେମ୍ବୁ, ଲଙ୍କା,ଅଦା,
ଛେଚା ର ପଖାଳ ହୁଏ ।
ମଲ୍ଲିଫୁଲ ବାସ୍ନା ଉଷୁନା ପଖାଳ
ଦହି ରେ ଲାଗେ ନିଆରା ।
ଵାସି ପଖାଳ କିବା ସଜ ପଖାଳ
ପେଜ ସଙ୍ଗେ ପାଣିଭରା ।
ମହ ମହ ବାସେ ହାଣ୍ଡି ଖୋଲିଦେଲେ
ନଖାଇବା ଲୋକ ଆସେ ।
ପଖାଳ କଂସାରେ ମନ ଶାନ୍ତି ରହେ
ଓଡ଼ିଆ ଙ୍କ ମନ ରସେ ।
ପୋଡାପୋଡି ଅବା ନଥିଲେ ଯେ କିଛି
ଲୁଣ ଲଙ୍କା ଯିବ ଚଳି ।
କେତେ ସୁଆଦିଆ ଓଡ଼ିଆ ଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ
ତାକୁ କେ ପାରିବ କଳି ।
ଅରୁଆ ଚାଉଳ ବାଟି ଵୋଇତାଳୁ
ଫୁଲରେ ଵରା କରିଣ ।
କଠାର ଭଜା ଅବା ,କିଛି ନଥିବ
ଆମ୍ଵୂଲ ଦଳା ଖାଇଣ ।
କଖାରୁ ରାଇତା, ଲେଉଟିଆ,ଖଡା
ଛୁନୁ ଛୁନିଆର ଶାଗ ।
ଆହୁରି ପିତା ଗହମ ପୋଡ଼ା ବରା
ମାଛ ଭଜା ଥିଲେ ଯୋଗ ।
ଆମେ ଓଡ଼ିଆ ମାତୃଭାଷା ଓଡ଼ିଆ
ଆମର ଖାଦ୍ୟ ବଢ଼ିଆ ।
ଆମ ଓଡ଼ିଶା ର ରୋଷେଇ ବଢିଆ
ଆମ ଚଳଣି ବଢିଆ ।
ଘିଅ ପଖାଳ କୁ ପ୍ରଭୁ ଜଗା ପାଖେ
ମଣୋହି କରନ୍ତି ଥାଳି ।
ଯୁଗ ଯୁଗ ଆମ ସଂସ୍କୃତି ମହାନ
ଅଲୌକିକ ପରମ୍ପରା ।
ଯେତେ ବାଣ୍ଟିଲେ ବି’ ‘କଥା ନସରିବା
ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ର ଧାରା ।
ସରୋଜିନୀ ପତି
ରସୁଲପୁର, ଜିଲ୍ଲା-ଯାଜପୁର
