ତତ୍ତ୍ଵରାଶି
ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ରାଣୀ ଦେବୀ
ଯତ୍ନ ନ କରି ରତ୍ନ ପ୍ରାପତେ ମିଳଇକି କେବେ ତୋଷ
ଅନ୍ତରକୁ ଥରେ ପଚାରି ଦେଖ ତ ରହିବନି ଅବସୋସ
ଚାଟୁକାର କଥା ଦିଅଇକି କେବେ ଆତ୍ମାକୁ ପରମ ସୁଖ
ହୃଦୟ ଅଳିନ୍ଦ ଭେଦ କରି ଥରେ ପରଖି ନିରେଖି ଦେଖ ।
ମର୍କଟ କି କେବେ ବୁଝିପାରିବ ଯେ ଶାଳଗ୍ରମ ତତ୍ତ୍ୱ ରାଶି
ଉପରେ ଉପରେ ଭାସିଲେ କି ହେବ ନିଜକୁ ନିଅ ପରଖି
ମନ୍ତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ଵ ନ ଜାଣି ଉଚ୍ଚରି ଭ୍ରମରେ ଭ୍ରମଇ ଯେବେ
ଧୂମ୍ରାଭ ଆକାଶେ ମରୀଚିକା ପଛେ ମିଛରେ ଧାବନ୍ତି ତେବେ ।
ଶୂନ୍ୟଥାଳ ନେଇ ସେନେହ ନଈର ଧାରାରୁ ବିନ୍ଦୁଏ ଆଣି
ଅମୃତ ନିର୍ଝର ଯେ ପାରେ ବୁହାଇ କୋଟି ହୃଦମନ ଜିଣି
ସିନ୍ଧୁର ସମାନ ସମଦର୍ଶୀ ହୋଇ ଭିଜାଏ ଯେ ବେଳାଭୂଇଁ
ସେ ଏକା ଅଟଇ ମହତ ସଂସାରେ ଆନ କି ପାରିବ ହୋଇ ।
ପ୍ରସ୍ତର ତନୁରେ ଫୁଟାଇ କମଳ କୋମଳଛୁଆଁର ବର୍ଷା
ମରୁ ପ୍ରାନ୍ତରରେ ଶୁଷ୍କ ତନୁତୀରେ କରି କରେନାହିଁ ଈର୍ଷା
ଅଳୀକ ଭଙ୍ଗୁର ଅଟେ ଏ ଦୁନିଆ ବୃଥା ମାନ ଅଭିମାନ
ସଫରୀ ପରାଏ କି ଲାଭ ମହୀରେ କରୁଥିଲେ ବିଚରଣ ?
ଅସାର ସଂସାର ଜ୍ଞାନ ଗନ୍ତାଘର ଜୀବନବ୍ୟାପି ସାଧନା
କରି ନ ମିଳଇ ଚାବିପେନ୍ଥା କିଛି ଉଦ୍ଭଟ ଖାଲି କଳ୍ପନା
ଆସ ଆଜି ସର୍ବେ ବିତରିବା ଭବେ ଆପଣା ଆପଣା ବାସ
ମଧୁର କଷାୟ ତିକ୍ତ ରସାୟନ ମିଶ୍ରିତେ ମିଳିବ ରସ ।
ବ୍ରହ୍ମପୁର, ଗଂଜାମ
