ରାଧାମୋହନ ପୂଜାହାରୀ ଙ୍କ କବିତା ମହମବତୀର ତ୍ୟାଗ

ମହମବତୀର ତ୍ୟାଗ

ଏକଦା ମୋ ଘରେ ବରଷା ରାତିରେ 

ହଜିଗଲା ବିଜୁଳିଟା,

ଘରଟା ସାରା ମୋ ଛିଟୁକୁଥିଲା ସେ 

ଅମାନିଆ ବର୍ଷା ଛିଟା l *(୧)*

 

ଅଧା ଭିଜା ଦେହେ ବହୁ କଷ୍ଟ କରି

ବନ୍ଦ କଲି ଝରକାଟି,

ତଥାପି ବି ବର୍ଷା ବୁନ୍ଦା ସ୍ପର୍ଶ ପାଇ

ମହକୁଥିଲା ମା’ ମାଟି l *(୨)*

 

ଅମାଅନ୍ଧକାରେ ମୋ ନେତ୍ର ଯୁଗଳ 

ଦେଖି ପାରିଲେନି କିଛି,

ଘରେ ଆସବାବ ଏଣେତେଣେ ସବୁ 

ପଡ଼ିଥିଲେ ହୋଇ ବିଞ୍ଛି l *(୩)*

 

ତଥାପି ଚଞ୍ଚଳ ପାଦଦ୍ୱୟ ମୋତେ  

ଘେନିଗଲେ ଥାକ ପାଖେ,

ଅନ୍ଧାରେ ଅଣ୍ଡାଳୁ-ଅଣ୍ଡାଳୁ ବାଜିଲା 

ମହମବତୀଟା ହାତେ l *(୪)*

 

ମହମବତୀକୁ ଜାଳି ଯେବେ ଦେଲି 

ଆଲୋକିତ ହେଲା ଘର,

ବର୍ଷା ବାଆ ଖାଇ ଖଟିଆ ଡାକିଲା

ନିଦୁଆ ଆଖିକୁ ମୋର l *(୫)*

 

ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ଶୋଇଲା ବେଳକୁ 

ଶୁଣିଲି ମୁଁ ନିଜ କାନେ,

ସୂତା ପଚାରୁଛି ମହମକୁ ଗୋଟେ 

ପ୍ରଶ୍ନ ଅତି ଅଭିମାନେ l *(୬)*

 

ମହମକୁ ସୂତା ପଚାରୁଛି ଦୁଃଖେ 

ମୁଁ ଯେବେ ନିଆଁ ରେ ଜଳେ,

ମୋତେ ଜଳୁଥିବା ଦେଖି କାହିଁକି ଲୋ 

ହୃଦୟଟା ତୋ’ ତରଳେ ? *(୭)*

 

ତା’ ଜଟିଳ ପ୍ରଶ୍ନେ ସ୍ତବ୍ଧ ମହମଟା

କ’ଣ ବା ତା’କୁ କହିବ ?

ଆଖି ଆଗେ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି 

ଆତ୍ମା ବା କା’ର ସହିବ ! *(୮)*

 

ରୁଦ୍ଧଗଳାରେ ସେ ତଥାପି କହିଲା 

ମୋ ହୃଦେ ସ୍ଥାନ ଯାହାର,

ଦେଖି କି ପାରିବି ନିଆଁ ଦେହେ ଜଳି 

ତା’କୁ ମୁଁ ମରୁଥିବାର ? *(୯)*

 

ତଥାପି ଛାତିକୁ ପଥର କରି ବି  

ହୃଦ ମୋ ଆଜି ତରଳେ,

ତୋତେ ହରାଇବା ଦୁଃଖେ ଆଜି ନେତ୍ରୁ

ଲୁହ ଟିକେ ଝରିପଡ଼େ l *(୧୦)*

 

ଲୁହ ତ ନୁହଁ ଏ ମୋ ହୃଦୟ ଲହୁ 

ଯାହା ଅଛି ଝରିଯାଉ,

ସୂତା ଲୋ ତୋ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବା ପୂର୍ବରୁ 

ପ୍ରାଣ ମୋର ସରିଯାଉ l *(୧୧)*

 

 

ରାଧାମୋହନ ପୂଜାହାରୀ

ବୀରମହାରାଜପୁର   ସୁବର୍ଣ୍ଣପୁର