ରାଧାମୋହନ ପୂଜାହାରୀ ଙ୍କ କବିତା ଲୁହା କହେ ସୁନାକୁ

 ଲୁହା କହେ ସୁନାକୁ

ଥଟ୍ଟାରେ ଏକଦା ଲୁହାକୁ ଯେ ସୁନା 

ପଚାରୁଛି କଥା ଗୋଟେ,

କହୁଛି, ମିତଣୀ ପଚାରୁଛି ବୋଲି 

ଭୁଲ୍ ବୁଝିବୁନି ମୋତେ l  (୧)

 

କମାର ହାତରୁ ହାତୁଡ଼ିରେ ନିତି

ଲୁହାଶାଳେ ପିଟା ଖାଉ,

ସେ ପିଟଣା ଖାଇ ବିଦିର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟେ 

କେତେ କଷ୍ଟ ତୁ ଯେ ପାଉ !  (୨)

 

ନିଆଁ ଦେହେ ଜଳି ଯାଏ ସେ ତରଳି

ଦୃଢ଼ ଶରୀରଟା ତୋର,

ତୋତେ ତରଳିବା ଦେଖି ଲୋ ସଙ୍ଗାତ

ପ୍ରାଣ ଥରୁଥାଏ ମୋର l  (୩)

 

ତୋ ଭଳି ଲୋ ମିତ ପାଏ ମୁଁ ଆଘାତ 

ହାତୁଡ଼ିରେ ପିଟା ଖାଇ,

ପିଟି ଚାଲିଥାଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦୟେ

ମୋତେ ସେ ବଣିଆ ଭାଈ l  (୪)

 

କମାର ବଣିଆ ହାତୁ ଆମେ ଦୁହେଁ 

କେତେ ଯେ ପିଟଣା ଖାଉ,

ତଥାପି କାହିଁକି କେଜାଣି ଲୋ ବେଶୀ 

ଚିତ୍କାର ତୁ ଛାଡ଼ିଥାଉ !  (୫)

 

ସୁନା କଥା ଶୁଣି ଲୁହା କହୁଅଛି 

ଶୁଣ ସଖୀ ମୋର କଥା,

ଜାତି ଭାଈ ନିଜ ଭଗାରୀ ସାଜିବା 

ଦିଅଇ ଅଧିକ ବ୍ୟଥା l  (୬)

 

ନିଜ ଲୋକ କିଏ କଷ୍ଟ ଦେଉଥିଲେ 

ସହିବୁ ବା ଆଉ କେତେ !

ବାହାରି ପଡ଼େ ସେ ଅସହ୍ୟ ବେଦନା

ମନେ ରହିଥାଏ ଯେତେ l  (୭)

 

ସେ କଷ୍ଟକୁ ସହି ନ ପାରି ଲୋ ସାଙ୍ଗ 

ବିକଳେ ମୁଁ ଛାଡ଼େ ରଡ଼ି, 

ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ପିଟଣା ଖାଇ ମୋ 

ଶରୀର ଯାଉଛି ଝଡ଼ି l  (୮)

 

ମୋ ପ୍ରତି ମୋ ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ଛଳନା 

ଆଉ ମୁଁ ପାରୁନି ସହି,

ପଚାରିଲୁ ବୋଲି ତୋତେ ସଖୀ ଆଜି  

ମନକଥା ଦେଲି କହି l  (୯)

 

ରାଧାମୋହନ ପୂଜାହାରୀ

ବୀରମହାରାଜପୁର  , ସୁବର୍ଣ୍ଣପୁର