ଶ୍ରାବଣୀ

ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ବସ୍ତିଆ

   

ତୁମେଗୋ ଶ୍ରାବଣୀ ବରଷା ରାଣୀ

ନବ ବଧୁ ପରି ତୁମେ 

ପାଦ ଥାପି ଥାପି ଧରା ପୃଷ୍ଠେ

ଆସ ପକାଇ ଲମ୍ବା ଓଢ଼ଣୀ ।

କେତେବେଳେ ମାଟି ଗନ୍ଧ 

ଆଉ କେବେ ରତି ଗନ୍ଧ 

ଜୀବ ଜଗତ ଖୋଜେ 

ତୁମର ସେ ପ୍ରେମର ମୋହକୁ 

ତୁମର ଆଖିର ଛଟା କରେ 

ଆହ୍ଲାଦିତ, ଶଙ୍କି ଯାଏ ଦେଖି 

ତୁମର ସେ ରୁଦ୍ରାଣୀ ରୂପକୁ ।

ତୁମୋ ତ ଅଦମନୀୟା 

ପଦ୍ମିନୀ ଗନ୍ଧା ,ଭାସିଯାଏ 

 ତାର ସ୍ବପ୍ନ ସବୁର କଳ୍ପନା 

ତଥାପି ଅନାଇ ଥାଏ ତୁମକୁ 

ଚାତକ ପରି ନ ହୋଇ ଆନମନା ।

ମଣିଷ ଜୀବନିକା ପାଇଁ ହଳ

ଲଙ୍ଗଳ ଧରି ଉଦ୍ୟତ ,

ତୁମେତ ପୂର୍ଣ୍ଣଗର୍ଭା କେତେ

ବେଳେ ତା ଚିନ୍ତାରେ

ହୁଅ ତୁମେ ଉନ୍ମାଦିତ।

ହେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ !ତୁମର ଚାଲିରେ 

କୁଳୁକୁଳୁ ଝରଣା ନିର୍ଝର,

ନଦୀର କୁହୁକୁହୁ ତାନ,

ସମୁଦ୍ର ଲହରୀର ଉତ୍କଣ୍ଠିତଗାନ ।

ବେଙ୍ଗୁଲୀର ବିରହୀ ଉଦାର,

ଗୋଲାପ ପାଖୁଡାର 

ଟୋପା ଟୋପା ଧାର ,

ପିଲାଙ୍କ କାଗଜ ଡଙ୍ଗାର ଖେଳ

ଗାଆଁଦାଣ୍ଡେ କେତେ କୋଳାହଳ ।

ହେ ଶ୍ରାବଣୀ ଦିଶିଯାଏ ଗାଆଁ 

ଗଣ୍ଡା ମାନଙ୍କରେ ନଦୀର ପ୍ରବଳ

କବି ଲେଖନୀରେ ତିମିର ପ୍ରସାର 

ସୁଖ ଦୁଃଖର ଚିରନ୍ତନି ସ୍ୱର 

ତଥାପି ତୁମପାଇଁ ମଣିଷ ବିଭୋର 

ଦେଖି ତୁମ ମାନବୀୟ ସମ୍ଭାର ।

ରାଉରକେଲା