ଅଧେ ଛାଇ ଅଧେ ଖରା

କୁନା ସେଠୀ

ମଣିଷ ଗଛର କି କଥା କହିବି

ଅଧେ ଛାଇ ଅଧେ ଖରା

ଛାଇ ଆଲୁଅର ଖେଳ ର ଭିତରେ

ଥରି ଉଠୁଅଛି ଧରା 

ପାହାଚ ପାହାଚ ପରା

ସବୁ ପାହାଚ ଯେ ଉଠି ହୁଏ ନାହିଁ

ରହିଅଛି କଣ୍ଟା ଭରା । 

ସପନ ରହିଛି ବଣିକ ସାଜିକି

ପୂରଣ ଆଶାକୁ ବହି

କହିପାରେ ନାହିଁ ମଣିଷ ଏଇଠି

କାନ୍ଦୁଅଛି ରହି ରହି

ଲେଖିଛି ଏ କଥା ବିହି

ବିହିରେ କଥାରେ ମଣିଷ ଜୀବନେ

ଚାଲେ ନିତି ଖରା ଛାଇ ।

ହୀନ କପାଳିଆ ଶଢ଼ି ହେଉଥାଏ

ଭାଗ୍ୟ କୁ ତା ଦୋଷ ଦେଇ

ଆଲୁଅ ତାହାର ଅନ୍ଧାର ଘରରେ

ଲୁଚି ଯାଇଥାଏ ଭାଇ

ହାତ ଯୋଡି ଦେଇ ସେହି

ଭିକ୍ଷା ମାଗିବୁଲେ ଦୁଆରେ ଦୁଆରେ

ଦୁଃଖ କୁ ନିଜର କହି ।

ସୁଖ ବୋଲି ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର

ମଣିଷ ପାଇଁ ଯେ ଛାର

ନଈ ପରି କେବେ ବହି ଯାଏ ସେତ

ପବନ ପରି ବି ଖର ।

ଦୁଃଖର ସାଥିରେ ଘର

ମଣିଷ ଗଛ ରେ ଫଳ ଫଳେ ଖାଲି

ପାପ ପୂଣ୍ୟ ଲଭି ଘୋର ।

ବୟସ ଶେଷରେ ମଣିଷ ମରୁଛି

ଅମର ହୋଇନି କେହି

ପାଳି ଆସିବ ଯେ ମନେ ରଖି ଥିବ

ସମୟ ସୁବିଧା ନେଇ

ଆଗ ପଛ ଭାବ ନାହିଁ

ସବୁ ଚାଲୁଥିବା ପଛକୁ ପଛ ଯେ

ମନେ ରଖିଥିବ ଭାଇ ।

ଭୁତସରସିଙ୍ଗି, ପୁରୁଷୋତ୍ତମପୁର, ଗଞ୍ଜାମ