(କବି ଶବ୍ଦକୁ ଆଧାର କରି କବି ଭାବନାର ଛୋଟିଆ ପ୍ରୟାସ ଟିଏ ।)
ମୁଁ ବୋଧେ କବି ଟିଏ
ପ୍ରକାଶ କୁମାର ମିଶ୍ର
ସବୁ ଲେଖୁଛନ୍ତି ମୁଁ ବି ଲେଖିବି
ଭାବିଲି ମୁଁ ହେବି କବିଟିଏ ।
କଲମ ରଖିଲି ସରସ୍ଵତୀ ପାଖେ
କହିଲି ମାଆ ଲୋ ଲେଖି ଦେଏ ।।
ଭାବି ଭାବି ମୋର ଦିନ ସରି ଗଲା
ଭାବନା ନଦେଲା ଦେଖା ମୋର ।
ଡାକିଲି ପ୍ରେୟସୀ କଳ୍ପନାକୁ ମୋର
ରୂପସୀ ଗୋ ଟିକେ ଦୟା କର ।।
ଧରିଲି କଲମ କବିଟିଏ ଭାବି
ଭାବୁକଟେ ମୁହିଁ ହୋଇଗଲି ।
କବିତାକୁ ମୁହିଁ ମୋ ପ୍ରିୟା ଭାବରେ
କବି କଳ୍ପନାର ରୂପ ମୁଁ ଦେଲି ।।
କଳ୍ପନା ମୋହର ହୋଇଗଲା ପ୍ରିୟା
ମୁଁ ହୋଇଗଲି କବି ଭାବୁକ ।
ତା ରୂପ ଲାବଣ୍ୟ ଦେଖି ମୁଁ ଲେଖିଲି
ଶବ୍ଦ କରିଦେଲି ତା’ର ଚିବୁକ ।।
ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ତା ବାକ୍ୟ ମୁହିଁ କଲି
ତା ରଙ୍ଗ ଅଧରକୁ କଲି ଅକ୍ଷର ।
ତା ମୁଖ ଚନ୍ଦ୍ରମାକୁ ପଦ କରିଦେଲି
ଅଳଙ୍କାର କଲି ନେତ୍ରକୁ ତା’ର ।।
କଳ୍ପନାକୁ କଲି ତାଳପତ୍ର ପୋଥୀ
ମୋ ମନ ମୁନ କୁ କଲି ଲେଖନୀ ।
ଲେଖିଲି କବିତା କ୍ଷୁଦ୍ର କବି ମୁହିଁ
ପ୍ରିୟା ମୋ କବିତା ନିର୍ଝରଣୀ ।।
ବହିଯାଏ ତାର ପ୍ରେମ ପଦ ସବୁ
କବିତାର ହୋଇ ପ୍ରେମ ସ୍ରୋତ ।
କବି ହେବାପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ସେ ଦିଏ
ଆଗେ ଦେଇ ଦିଏ ତା’ର ମତ ।।
ପ୍ରିୟା ମୋ କଳ୍ପନା ସେ ମୋର କବିତା
ସତେ ଭାରି ସିଏ ଅଭିମାନୀ ।
କବି ମୁହିଁ ଗୋଟେ କ୍ଷୁଦ୍ର ତରଣୀ
କବିତା ପ୍ରେୟସୀ ମନ୍ଦାକିନୀ ।।
ତା ବିନା ଚାଲେନି କବିର ତରଣୀ
ଅକାତ ପାଣିରେ ଗଭୀର ଗଣ୍ଡରେ ।
କଲମକୁ ଧରି ଆହୁଲା ମୁଁ ମାରେ
କବିତା ସୁମରି କଳ୍ପନା ଢେ଼ଉରେ ।।
ନାହିଁ ସିନା ସିଏ ପାଖରେ ମୋହର
ମୁହିଁ କବି ଗୋଟେ ହୋଇଲା ପରେ ।
ଲାଗେ ସିଏ ମୋତେ ଅଛି ମୋ ପାଖରେ
ଉତ୍ସାହ ଭରୁଛି ମୋ କଳ୍ପନାରେ ।।
ମୁହିଁ ସିନା କବି ସିଏ ମୋ ପ୍ରେରଣା
ସିଏ ମୋ କଳ୍ପନା ସ୍ମୃତି ମୋହର ।
ସିଏ ମୋ ଭାବନା ସିଏ କବି ପ୍ରାଣ
କଲମ ମୋହର ମୋ କବିତାର ।।
ମାତା ସରସ୍ୱତୀ ପାଖେ ବସି ନିତି
ଦୀପରେ ସେ ଘିଅ ବଳିତା ଦିଏ ।
ତା ସ୍ନେହ କର୍ପୁର ପ୍ରେମ ଆଳତି ରେ
ଆଜି ମୁହିଁ ବୋଧେ କବି ଗୋଟିଏ ।।
ପ୍ରକାଶ କୁମାର ମିଶ୍ର
କୋରାପୁଟ
