ଭକ୍ତିନାବ
ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ରାଣୀ ଦେବୀ
ଭକ୍ତର ମୁଁ ଚିରଦିନ ମାଗିନିଅ ଯାହା ତୁମ ବାଞ୍ଛା
ହର୍ଷିତରେ ବଳରାମେ ପୁଚ୍ଛିଲେ ଗୋବିନ୍ଦ ଜଣାଇ ଶୁଭେଛା
କି ମାଗିବି ଦେବ
ମାତା ସାଥେ ରାତ୍ରିବିହାର ଦର୍ଶନ ଅଭୀପ୍ସା ମୋ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବ ।
କ୍ରୋଧାଗ୍ନିରେ ଜର୍ଜରିତ ସିନ୍ଧୁ ରାଜଜେମା
ଆରେ ମୂଢ ପିତମାତା ସାଥେ ତୋର ଏଡିକି ଛଳନା
ଦେଖିବୁ ତୁ ଏଡେ ତୋର ମନ
ମଲାବେଳେ ନ ପାଇବୁ ଶୀରିକ୍ଷେତ୍ରେ ସ୍ଥାନ ।
ହୋଇଲା ଆସନ୍ନ ଯେବେ ମରଣ ସମୟ
ଶଯ୍ୟାଶାୟୀ ବଳରାମ ଖୋଜିଲେ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥେ ହୋଇଲେ ତନ୍ମୟ
କି କରିବି ଏବେ
ପାଇବିନି ଆଉ ଦେଖା ପ୍ରଭୁ ଥରେ ତୋଳିନିଅ ଭବେ ।
ଭକ୍ତ ଚିତ୍ତ ଚିନ୍ତାନଳ ଲିଭାଇବା ପାଇଁ
ବାହାରିଲେ ଖରତରେ ଭକ୍ତ ଭାବଗ୍ରାହୀ
କୁଆଡେ ଯାଉଛ
ପଛରୁ ପୁଚ୍ଛିଲେ ଆସି ମାତା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ହୋଇଣ ବିମର୍ଷ ।
ଏ ସମାଜ ଯାହା କହୁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଅଚ୍ଛବ
ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଥାଏ ତହିଁ, ଉବୁଟୁବୁ ହେଉଥାଏ ଯହିଁ ଭକ୍ତିନାବ
ଉଦ୍ଧରିବା ପାଇଁ
ଧାଇଁଥାଏ,ରଚିଥିଲେ ଶ୍ରୀୟାଖ୍ୟାନ ମନେ ତୁମ ନାହିଁ ।
ନ ଥାଏ ବୈକୁଣ୍ଠେ କେବେ ଜାଣିନା କି ତୁମେ
ଯୋଗୀ,ସାଧୁସନ୍ଥ ପାଶେ ନ ଥାଏ ଏ ଭୂମେ
ମିଳିଯାଏ ,ଭକ୍ତଗଣ ମୋର
ଗାଉଥାନ୍ତି ତଲ୍ଲୀନରେ ବିଗଳିତ ନୟନର ଧାର ।
ପୁରପଲ୍ଲୀ ଭ୍ରମୁଥାଏ ଖେଦିଯାଏ ତମସା ଅରଣ୍ୟ
ଦୁର୍ଗମ ଅଗମ୍ୟ ପଥ ଅସହ୍ୟ ବନ୍ଧୁର ଆଉ କଣ୍ଟକେ ପ୍ରକୀର୍ଣ୍ଣ
ଝରୁଥାଏ ଆବେଗର ବିନ୍ଦୁ
ଢାଳିଦିଏ ସେଠି ପରା ମୋ ଆଶିଷ ସିନ୍ଧୁ ।
ଯାଉଛି ମୁଁ ଡାକୁଅଛି ଭକ୍ତ ବଳରାମ
ପଡିଅଛି ଅସହାୟେ ମୋର ଦରଶନେ ତଟିନୀ ପୁଳିନ ।
ହସିଦେଲେ ସହର୍ଷରେ ମାତା
ଏଡିକି ଅଭାଗା,ଶାପ ମୋର ଫଳିଗଲା ନ ପାଇଲା ଶିରିକ୍ଷେତ୍ର ସତ୍ତା ।
ହସୁଥିଲେ ସେ ରଙ୍ଗା ଅଧର କୁଟିଳ ସେ ହାସ୍ୟ
ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ସାଥେ ଘେନି ଗରୁଡ଼ ପୃଷ୍ଠରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ବଳରାମ ପାଶ
ସତୃଷ୍ଣେ ସେ ରହିଥିଲେ ଚାହିଁ
ମୁଦିବା ଆଗରୁ ଆଖି ଦର୍ଶନର ଅଭିଳାଷ ଗଲା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ।
ଜଗନ୍ନାଥ ମାତା ପାଶେ କହୁଥିଲେ ହସି
ଶ୍ରୀ ପରା ତୁମେ ଆଉ ମୁଁ ଯେ କ୍ଷେତ୍ରବାସୀ
ଆମେ ଦୁହେଁ ଥିଲେ ପରା ଏଠି
ବଳରାମ ପାଇଲା ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ,ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲ ପରା ଭେଟି ।
ବ୍ରହ୍ମପୁର, ଗଂଜାମ
