ମାୟା

ମୂର୍ତ୍ତି ଟିଏ ଟାଣିନେଲା ମତେ

ନିଜ ଆଡ଼େ

ତା’ ଅନ୍ତର ଭିତରେ

କି ଉଷ୍ଣତା ଥିଲା କେଜାଣି

ଜାକି ଜୁକି ହୋଇ ଶୋଇ ପଡ଼ିଲି

ଯେମିତି କାହିଁ କେତେ ଯୁଗରୁ

ଶୋଇ ନଥିଲି ।

ମନ ଭିତରେ ପୋଡ଼ି ଯାଇଥିବା

କିଛି ଅଙ୍ଗାର ଥିଲା

ସେଥିପାଇଁ ଶବ ଭଳି ଦିଶୁଥିଲି 

ଅଜଣା ଥିଲି ଏ ମୃତ ଆତ୍ମା କୁ

ଜୀବିତ କରିବି ପୁଣି କେମିତି ?

ପାହାଡ଼ ଭଳି କୁଢ଼ ହୋଇଥିବା

ଅଵଲେପ ଅନ୍ଧାର କୁ ପୋଛି

ସଫା କରିବି କେମିତି??

ଆଗରେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ନଇ ଥିଲା

ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ବ ଭିତରେ 

ବୁଡ଼ି ରହିଥିବା ପର୍ବତ ଥିଲା

ବାଘ ମୁହଁ ପରି

ବଡ଼ ବଡ଼ ପଥର ର

ଗୁମ୍ଫା ଥିଲା

ମୁଁ ଯେବେ ବୁଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଁଲି

ସେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ପାଣିରେ

ମୂର୍ତ୍ତି ଟିଏ ମୋ ବାଟ ଓଗାଳିଲା।

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରେ ଦେଖିଲି କ୍ଷଣିଏ

ଏ ମୂର୍ତ୍ତି ର ବି 

ଏତେ ଆତ୍ମୀୟତା ମୋ ପାଇଁ ?

କିଏ ଲାଗେ ମୁଁ

ସେହି ମାଟି ପିତୁଳାର ?

ମୂର୍ତ୍ତି ଟାର ଭାଷା ନଥିଲା

ଖାଲି ଏକ ଲୟରେ ହିଁ

ମୋତେ ଦେଖୁଥିଲା

କିଛି ଟା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରେ

ତା ବନ୍ଧନ ଟା ମୋତେ

ଖୁବ୍ ଆତ୍ମୀୟ ଲାଗିଲା

ଧୀରେ ଧୀରେ ତା’ ବାହୁ

ମୋତେ କବଳିତ କଲା ।

ଅଣ ନିଶ୍ୱାସୀ ହୋଇ

ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ

ତାକୁ ଧକ୍କା ଦେଇ

ଆଗକୁ ଧାଇଁଲି

ମୂର୍ତ୍ତି ଟା ତଳେ ପଡ଼ି

ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା ।

ତା’ ଭିତରେ ଅନେକ ଆବର୍ଜନା ଥିଲା

ସେ ଆବର୍ଜନା ଭିତରେ

ନାମ ଫଳକ ଟେ ତା’ର ପଡ଼ି ରହିଥିଲା

ସେଥିରେ ଲେଖା ଥିଲା “ମାୟା”…..।

ଲୁନାର ଦାସ

ମହୋଦଧି ନିଲାୟସ ଆପର୍ଟ ମେଣ୍ଟ

ତମାଣ୍ଡୋ, ଭୁବନେଶ୍ୱର