ମରୀଚିକା 

          (ଗଳ୍ପ)

ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ବସ୍ତିଆ

  

ଚେନାଏ ଆଲୋତ୍କ କଣିକା ପାଇବା 

ଆଶାରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଥିଲି ଆଗକୁ 

ଆହୁରି ଆଗକୁ,ଭାବୁଥିଲି ଝଲମଲ 

ଦିଶିବ ଭାଗ୍ୟମୋର ବିଷର୍ଣ୍ଣ ସ୍ବପ୍ନ 

ସବୁ ମାଜି ହୋଇଯିବ ହା ହୁତାସ 

ସମୟର ଚିହ୍ନ ସବୁ ଲିଭିଯିବ ,

ହାତରୁ ଖସି ଯାଇଥିବା ମୁହୂର୍ତ୍ତ 

ମାନ ସବୁ ଲେଉଟି ଆସିବ ।

ଘୁଂଚିଗଲି ମୁଁ ଗୋଟିଏ ପାଉଣ୍ଡ 

ଅନ୍ଧାରକୁ ପିଠି କରି ହେଲେ ଆଲୁଅ 

ଟିକକ କାହିଁ ? ଅନ୍ଧାର ଜାବୁଡି ଧରୁ 

ଥିଲା ଆହୁରି ଜୋର କରି , ଜାଗ୍ରତ 

ଚେତନା ଜଡ ହୋଇ ଉଠୁଥିଲେ 

ତଟସ୍ଥ ହୋଇ ସମ୍ଭାଳି ବାକୁ ପ୍ରୟାସ 

କରିଥିଲି ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଅନ୍ଧାରର

ହୋଇ ସାରିଥିଲି। ଠିକଣା ମୋର 

ଘୁରି ବୁଲୁଥିଲା ଗହୀର ଅନ୍ଧାରରେ

କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଅବସନ୍ନ ଦିଶୁଥିଲା ପାଦ 

ଚିହ୍ନ ଖୋଜିବାକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲି 

କାୟା, ହାତପାହାନ୍ତାରେ ଉଲ୍ଲକା ମାନ 

ଖସି ପଡୁଥିଲେ ସନ୍ତର୍ପଣରେ ଆଗେଇ 

ଗଲି ମରୁଦ୍ୟାନକୁ ଲୁଚିଯିବି ବୋଲି ,

ଭାବିଲି ମୋ ଅଦୃଶ୍ୟ ନକ୍ସାର ଟେର

ପାଇବନି ଅନ୍ଧାର ହେଲେ ସେଠି ଥିଲା 

କେବଳ ଯୋଜନ ଯୋଜନ ବାଲି ।

ରାଉରକେଲା