ଦୟାର ଠାକୁର
ମନ ମାନେ ନାହିଁ ମନୁଆ ଠାକୁର
ଜଗନ୍ନାଥ ନାମ ବହି
ନିତ୍ୟ ନୀଳାଚଳେ ଲୀଳା ଲଗାଇଛି
କାଳିଆ ଠାକୁର ସେହି।
କୋଟି କୈବଲ୍ୟ ର ନାଥ ପରା ପ୍ରଭୁ
ଶ୍ରୀ କ୍ଷେତ୍ର ମଉଡ ମଣି
ବିଶ୍ଵାବସୁ ଆଉ ଲଳିତା ପାଖରେ
ରହିଲ କି ଚିନ୍ତାମଣି।
ଦେବ ଡାକୁଛନ୍ତି ମଣିମା ମଣିମା
ଜଗତ ଠାକୁର ସେହି
ଭକ୍ତ ଡାକୁଅଛି ଗୁହାରୀ ଶୁଣିବା
ସେ ପରା କଳା କହ୍ନେଇ।
ମାତା ଯଶୋମତୀ ଏବେବି କାନ୍ଦୁଛି
କୁଆଡେ କହ୍ନେଇ ଗଲୁ
ମଥୁରା କଟକେ ରାଜା ହୋଇ କିବା
ଗୋପକୁ ପାଶୋରୀ ଦେଲୁ।
ମନେପଡେ ନାହିଁ ତୋର ମାଆ କୋଳ
ଥରେ ତୁ ତ ଚାଲିଆସ
ସର ଲବଣୀ ମୁଁ ଖୁଆଇ ଦେବି ରେ
ବାନ୍ଧି ଦେବି ତୋର କେଶ।
ତୋ ପାଖରେ ଅଛି କି ଯାଦୁ ମନ୍ତର
ଶରୀର ଛାଡୁନି ପ୍ରାଣ
କୋଇଲି କହୁଛି କେଶବ ଯେ ଗଲା
ବୁଝୁନାହିଁ ମୋର ମନ।
କି ଭାବ ଲଗାଉ ତୁହି ରେ କାଳିଆ
ତୋତେ ତୁ ନିଜକୁ ଜାଣୁ
ମୁଁ ଦୁଃଖିନୀ ମାଆ କିଛି ବୁଝେନା ହିଁ
ନୁପୂର ତ ରୁଣୁ ଝୁଣୁ।
ତୋ ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧା ଏ ସାରା ସଂସାର
ଦୟାମୟ ତୁ ଯେ ହରି
ଏ ଭବ ସାଗରୁ ପାର ହୋଇଯିବି
କାଳିଆ ତୋ ନାମ ଧରି।।
ମହାସ୍ମୀତା ଓଝା
ଜଗତସିଂହପୁର ସାହିତ୍ୟ ପରିଷଦ
( ମକର) ସହ-ସମ୍ପାଦିକା
