ଅତୀତ
ଲତା ବେହେରା
ଅତୀତ କଥାକୁ ଭାବି ଦେଲେ ମନେ
କେତେ ଦୃଶ୍ୟ ଭାସି ଆସେ
ଅତୀତର ସେଇ ଗୋଟି ଗୋଟି କଥା
ଆଖିର ଆଗରେ ଦିଶେ ।
କେତେ ମିଠା ସ୍ମୃତି କେତେ ସେ କାହାଣୀ
ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭରା ଜୀବନ
କେତେ ଥଟ୍ଟା ମଜା କେତେ ହସ ଖୁସି
କେତେ ନିନ୍ଦା ଅପମାନ ।
କେତେ ସ୍ନେହ ପ୍ରେମ କେତେ ଯେ ବିରହ
କେତେ ସେ ମିଠା ସପନ
କେତେ ଜହ୍ନ ରାତି ଅଭୁଲା ସେ ସ୍ମୃତି
କେମିତି ଭୁଲିବ ମନ ।
ଅତୀତର ଖୁସି ସବୁଠୁ ନିଆରା
କେବେ ସେ ମିଳିବ ନାହିଁ
ସଢେଇ ଖେଳରେ ଭାତ ତରକାରୀ
ସେଇ ଖେଳ ମଜା କାହିଁ ।
ବହି ବସ୍ତାନିକୁ ପିଣ୍ଢାରେ ପକେଇ
ସାଙ୍ଗ ସାଥେ ଧାଇଁ ଯିବା
କା’ ବାଡିରେ ପଶି ବିଜୁଳି କାନ୍ଧିଆ
ଚୋରି କରି ଖାଇ ନେବା ।
କାହା ବାଡିରୁ କୋଳି କାହା ବାଡି କଇଁଆ
କା’ ବାଡିର ଆମ୍ବ ଦେଖି
ଖାବୁଡକୁ ମାରି ଆମ୍ବକୁ ଝଡେଇ
ପିଟା ଖାଉ ବାଡି ଯୋଖି ।
ଗୁରୁଜୀଙ୍କ ସେଇ ସରୁ ଚଟକଣି
ରୁଲ୍ ବାଡିର ମାଡ
ହାତ ପଛ ପଟେ ଡଷ୍ଟର ମାଡରେ
ଛାଡି ଯାଏ ମାଘ ଜାଡ ।
ପୋଖରୀ ଗାଧୁଆ କଇଁ ଫୁଲ ତୋଳା
ବଣ ଭୋଜିର ସେ ମଜା
ସେଇ ଗୁଡି ଖେଳ ହେଇଛି ଅତୀତ
ବାଘ ଛେଳି ଖେଳ ଖୋଜା ।
ହାଇସ୍କୁଲର ସାଙ୍ଗ ସାଥି ମଜା
କଲେଜ ବେଳରେ ନାହିଁ
କଲେଜ ବେଳରେ ସେଇ ପ୍ରେମ ପାଠ
କେତେ ଲାଜ ଦିଏ କହି ।
ଅତୀତ କାଳର ସେନେହ ମମତା
ହସ ଖୁସି ନାହିଁ କିଛି
ସ୍ୱାର୍ଥରେ ପାଗଳ ଏଇ ମଣିଷ ନା
ସମ୍ପର୍କ ମାନେ ବୁଝୁଛି ।
ଅତୀତ ପୁନେଇଁ ପରବ ଯାତରା
ଆତ୍ମୀୟତା ଭରା କେତେ
ଦେଖିଲେ ନୟନେ ସେ ବନ୍ଧୁତା ଭାବ
ପେଟ ପୂରି ଯାଏ ସତେ ।
ଅତୀତର ସେଇ ନୂଆଣିଆ ଚାଳ
ଟୋପି ଟୋପି ବର୍ଷା ପାଣି
କାଗଜ ଡଙ୍ଗାକୁ ଭସେଇବା ପାଇଁ
ଖାତା ଚିରୁ ଜାଣି ଶୁଣି ।
ବରଷା ସମୟେ ମକା ଶିମ୍ବ ମଞ୍ଜି
ବୁଟ ବଡଚଣା ଭଜା
ରାଶି ଖୁଦ ଭଜା ଲାଗେ କେତେ ମଜା
ମୁଢି ସଙ୍ଗେ ବାରମଜା ।
ଡାକି ଦେଲେ ପିଲେ କେତେ ଶରଧାରେ
ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି ଧାଇଁ
ବୋଲ ହାକ କରି ଦୋକାନକୁ ଯାଇ
ସଉଦା ଆଣନ୍ତି ଯାଇ ।
ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଇଗଲେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଣ
ସପ ପକେଇ ଦିଅନ୍ତି
କେତେ ଗପ ଢଗ ଢମାଳି କାହାଣୀ
ଖୁସି ହେଇ ଶୁଣି ଥାନ୍ତି ।
କୁଳବୋହୁମାନେ କି ସୁନ୍ଦର ଶାଶୁ
ଶଶୁର ସେବା କରନ୍ତି
ଆଜି କାଲି ତାହା ସ୍ୱପ୍ନ ହେଇ ଯାଏ
ହାତ ପୂରେଇ ମାରନ୍ତି ।
ଅତୀତର ଲୋକେ ଥିଲେ ବହୁ ଭଲ
ଥିଲା ମଣିଷ ପଣିଆ
ବର୍ତ୍ତମାନ ଲୋକ ଧନକୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି
ଅଟନ୍ତି ହୀନିମାନିଆ ।
ଅତୀତ ବର୍ତ୍ତମାନ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଯେ
ତିନିଗୋଟି କାଳ କହି
ଯାହା ଚାଲି ଯାଏ ତାହା ତ ଅତୀତ
ଚାଲେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ।
ଆଗକୁ ଯାହାତ ଘଟିବାର ଅଛି
ଭବିଷ୍ୟତ ଅଟେ ସିଏ
କ’ଣ ସେ ଘଟିବ କିଏ ବା ଜାଣିଛି
କହିବା ପାରିବ କିଏ ?
ଲତା ବେହେରା
ଜକା, ଢେଙ୍କାନାଳ
